Jump to content
Simparool Forums
Sign in to follow this  
Patjuh

Een moordenaar vergeven

Recommended Posts

Zojuist was er op nederland 2 een documantaire over
een vrouw die de moordenaar van haar man heeft vergeven.

En ik ben benieuwd hoe jullie hier over denken?

Ik zelf snap niet hoe je de moordenaar van je man, kind of wat dan ook kan vergeven.
Dat je vriendschap met zo iemand kan sluiten.
Hij heeft iemand zijn of haar leven weggenomen.
Ik moet zeggen dat ik er echt heel erg kwaad om was toen ik het zag.
Onbegrip, ik snap niet wat die vrouw bezield en ze zei zelfs nog dat ze er trost op was.
Ze ging met de moordenaar op scholen, politieacedemies hun verhaal doen.
En dan word ze onwijs kwaad dat een agent haar niet snapt en kwaad om haar en de moordenaar word.
Ik heb er geen woorden voor.
Dus zoals ik al eerder vroeg hoe denken jullie hier over?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Volgensmij zit er bij die vrouw zelf ook een steekje los.

Of miss is het allemaal toneel en hadden die vrouw & de moordenaar een geheime relatie en hebben ze toen besloten haar man om te brengen zodat zij samen weg konden rennen. :-o

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stel dat het nou een per ongelukke moord was, kan ik het nog enigszins begrijpen, maar opzettelijke moord, dat kan je iemand toch niet vergeven?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Per ongelukke moord dan zou ik het misschien nog wel vergeven.
Maar als je heel goed wist wat je deedt dan nee sorry.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mijn vader heeft iets soortgelijks gedaan. Ik vergeef hem half. Puur alleen omdat hij mijn vader is en blijft, ook al heeft hij een moord gepleegd. Dát gedeelte vergeef ik hem niet. Maar het vader-gedeelte blijft altijd vader voor mij.

Maar ik denk dat dat een ander geval is. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Jean' post='245902' date='26 Aug 2008, 15:26']Mijn vader heeft iets soortgelijks gedaan. Ik vergeef hem half. Puur alleen omdat hij mijn vader is en blijft, ook al heeft hij een moord gepleegd. Dát gedeelte vergeef ik hem niet. Maar het vader-gedeelte blijft altijd vader voor mij.

Maar ik denk dat dat een ander geval is. :)[/quote]
jahh idd :P

ik vind het heel knap van die vrouw dat ze de moordenaar kon vergeven, ikzelf zou het haar niet kunnen nadoen denk ik, maar ik vind het goed dat zij dat wel kon, al komt het nogal raar over, alsof het haar niet boeit dat diegene vermoord is...
maar ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik het kon...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik vind het juist ongelooflijk bijzonder als je dat echt kunt. Want pas als je geen haatgevoelens hebt naar anderen hebt, kun je echt gelukkig zijn. Maar ik geef eerlijk toe dat ik dus niet zo in elkaar zit, ik kan behoorlijk doorkoppen als het moet.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Als die gene echt berouw toont, zou ik t wel kunnen, maar dan moet die gene echt echt spijt
spijt hebben! heb vaker zulke docu's gezien, maar ook al vergeef je, je krijgt je geliefde er
niet mee terug en de gene die t gedaan heeft blijft moordenaar. Maar t liijkt me wel een soort
van bevrijding voor je zelf als je de persoon kan vergeven, beter dan haat gevoelens.

Share this post


Link to post
Share on other sites
ja zoiets zal het wel zijn geweest sommige mensen zijn zowiezo meer van het vergeven als anderen ik vergeet makkelijk waarom ik kwaad op iemand ben maar in zo'n situatie kun je dat toch niet makkelijk vergeten denk ik misschien heeft die vrouw wel " het licht " gezien :P

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik zou het de moordenaar niet kunnen vergeven.
Je partner lijkt me erg dierbaar. Er is geen enkele reden om de moordenaar te vergeven.
Ik bedoel : die moordenaar kan het waarschijnlijk niet veel schelen en je hebt er zelf ook weinig aan.
Kijk, dat je geen wraakgevoelend koesert tegen die moordenaar kan ik nog wel begrijpen.
Maar het écht iemand vergeven... Nee, zelfs niet na 50 jaar.

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Nefje' post='246395' date='29 Aug 2008, 13:27']Ik zou het de moordenaar niet kunnen vergeven.
Je partner lijkt me erg dierbaar. Er is geen enkele reden om de moordenaar te vergeven.
Ik bedoel : die moordenaar kan het waarschijnlijk niet veel schelen en je hebt er zelf ook weinig aan.
Kijk, dat je geen wraakgevoelend koesert tegen die moordenaar kan ik nog wel begrijpen.
Maar het écht iemand vergeven... Nee, zelfs niet na 50 jaar.[/quote]
ik zie toch wel duidelijk een reden om diegene te vergeven.. of er in ieder geval een poging toe doen... hoe dierbaar de persoon ook voor je was..
als die moordenaar er idd berouw van heeft zou ik hem/haar wel vergeve.. zo raar zit ik in elkaar :P ik vergeef iemand wel ookal doet het me zo'n pijn wat ze mij of een dierbaar iemand aandeden.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik vind moord wel ver gaan eigenlijk..

Maar ja, bij mij was het mijn vader, dat is dan een ander verhaal he. ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Wat houdt 'vergeven' volgens jullie dan precies in?

Ik zou iig mijn hele leven soort van 'haatgevoelens' koesteren. Natuurlijk denk je er niet elke dag aan ofzo. Maar ik zou iig nooit vriendschap sluiten of iets in die geest met dat persoon.
Zo'n iemand hoort niet in de maatschappij. :-| Ook al is het niet een dierbaar iemand van je. Moord is moord. En zulke mensen lijken me echt eng en gestoord.

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Jean' post='246422' date='29 Aug 2008, 15:44']Ik vind moord wel ver gaan eigenlijk..

Maar ja, bij mij was het mijn vader, dat is dan een ander verhaal he. ;)[/quote]
jah dat zei je al :P
maar als het mijn vader was zou ik het denk ik juist eerst des te erger vinden.. míjn vader, een móórdenaar?! weetjewel :P
maar daarna zou ik hem toch wel makkelijker vergeven dan een vreemde...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik dacht dat in het begin ook hoor, zoals; MIJN VADER?! Dat zie je toch alleen in films? Nou nee dus. Het was raak, december 2006.. Ik wist niet meer wát van hem te denken op dat moment.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Een vriendin van vroeger haar moeder had haar ex-vriend (dus niet de vader van die vriendin) neergeschoten omdat 'ie vreemd ging en toen ze in de cel belandde had ze zichzelf opgehangen. En m'n vriendin had haar moeder wel vergeven en ze begreep ook dat ze zelfmoord had gepleegd. Ik weet niet of ik dat zou kunnen maar wat Jean al zei, 't blijft je vader/moeder.

Share this post


Link to post
Share on other sites
ai, moeilijk verhaal ik snap het niet meer :P zou je het nog een keer kunnen uitleggen??? :( (srry dat ik blond doe)

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='nikkicolle91' post='246529' date='29 Aug 2008, 21:16']Mijn vriendin - moeder en vader gescheiden - moeder krijgt nieuwe vriend maar die gaat vreemd en zij schiet hem neer - cel - zelfmoord. Snappez vous?[/quote]
ik schnap ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik denk niet dat ik het zou kunnen, maar zoals Saar al zei: als de moordenaar nou *echt* spijt heeft, dan zie ik wel in dat die vrouw in staat was om 'm te vergeven.

En wat vergeven is? Het iemand niet kwalijk nemen. Dus niet meteen vrienden worden, maar dat je iemand niet slecht gaat behandelen "omdat ie dit of dat gedaan heeft". Dat je 'm gewoon behandelt als ieder ander. En wat die vrouw er zelf mee opschiet? Rust. Het is heel pijnlijk voor jezelf om iemand zoiets kwalijk te nemen. Door het te vergeven, kom je erboven te staan. Tuurlijk krijg je je partner er niet mee terug, maar het kan wel helpen bij het verwerken van je verlies.

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Chariot' post='246680' date='30 Aug 2008, 16:55']@ Jean:
Hoe is `t nu met je vader dan?
Zit ie in de gevangenis?
En als ie daar zit, hoe is `t om hem dan te bezoeken?[/quote]
Met hemzelf gaat het wel goed hoor, hij functioneert gewoon normaal, alleen is ie wat rustiger geworden, dan eerst. Minder druk ( sja, ook wel logisch eigenlijk on the other hand )
Hij moest eigenlijk 12 jaar in totaal zitten, waarvan er bij de uiteindelijke zitting 4 jaar daarvanaf ging, dus 8 jaar overbleef, hij zit nu 1,5 jaar ofzo, iig sinds 26 december ( ja kerst ) 2006. Het bezoeken was in het begin vrij onwennig, maar later werd het wat natuurlijker, zoals tegenwoordig. Maar soms blijft het een gek idee. Krijg er soms nog rare gevoelens van in mijn buik eigenlijk. Het is ook nog steeds best surreal allemaal voor me, als een soort achtbaan waar je in zit en nooit meer uit kan. Waren op school ook kindertjes 2 jaar geleden ofzo, medio januari, dat ze nog affectie toonden, nouja, dan ben je bij mij uitgescheten. Diezelfde kindertjes, wenkten eerst ook nooit een blik naar me, en dan ineens, als ze actie zoeken, en ze weten het van me vader, spreken ze me aan :roll:

Komt hier nog bij, dat ondanks het me vader is, 8 jaar in mijn ogen veeeeels te weinig is als je iemand van het leven hebt beroofd, zeker je eigen familie! Mensen mogen hun meningen hebben verders hoor :)

Als je nog vragen erover hebt, mag je die gerust stellen hoor ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dat vind ik ook, na die acht jaar kun je je leven weer opbouwen en is er weinig meer aan de hand terwijl de andere 'partij' zijn hele leven met het gemis zit van de vermoorde persoon.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Please sign in to comment

You will be able to leave a comment after signing in



Sign In Now
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...