Jump to content
Simparool Forums
Sign in to follow this  
Patjuh

Een moordenaar vergeven

Recommended Posts

Ja, precies.

Ik merk alleen wel dat ik met bepaalde dingen het wat moeilijker heb sinds toen, bijvoorbeeld contact leggen met mensen, is wat moeilijk nu voor me vaak. Sociaal zijn in het algemeen ook, en mensen vertrouwen gaat wat lastiger. Maar de meesten kinderen op mijn school, die ik het toevertrouw enzo, begrijpen me volkomen, en doen er niet lullig over ( zou niet weten waarom ze zouden moeten, maar ik werd wel eens uitgescholden voor moordenaars-zoon, like alsof ik er zelf voor gekozen heb!! ) dus die mensen zijn heel erg aardig en begripvol, het handjevol waar ik op school mee omga.

Het is ook wel zo dat in Beverwijk, waar ik eerst woonde, voor ik naar Haarlem ging verhuizen ( ook ivm dit trouwens ), Van Wanrooij niet echt een goeie achternaam was daar. Iedereen keek je altijd meteen aan, en bevoor-oordeelde je daarop. Dus ben blij dat ik daar weg ben, want ook al heb ik 12 jaar in die woonwagen gewoont ongeveer, ik ben blij dat ik nu rustig in een flat in Haarlem woon, waar niemand maar iets afweet van wat er is gebeurt.

Toen het net gebeurt was, was het zó erg, dat ik voor m'n zus ( de oudste, 29 ) naar de winkel moest, plaatselijke Dekamarkt destijds, omdat ze zelf niet durfde, want ze was bang aangesproken te worden. En dat gebeurde redelijk vaak, het stond immers in de krant, en m'n tante kwam daar in die Dekamarkt vaak, en op een gegeven moment begon ze mij dus aan te spreken erover, ik zei niets en liep recht door, want diezelfde tante heeft ons zo hard bedrogen in de getuigschriften, niet normaal gewoon, dingen lullen die niet waar zijn. Wat ze alleen niet weet, is dat ze zegt dat ze haar adres enzo niet wilt vrijgeven, maar dat is wel gebeurt.. niet dat we haar gaan stalken, maar ik heb zo iets van; net goed, weetje?
M'n zus heeft neigingen gehad m'n tante in haar gezicht te spugen, omdat ze ''zogenaamd'' mededogen wou tonen, maar intussen schreef ze in de getuigschriften wel '' ze moeten hun vader maar snel arresteren '' en dergelijke krachttermen.
Dusja, met m'n tante ben ik klaar.

En verder was mei dat zelfde jaar ( gebeurde nog vóór dat van m'n vader ) ook een roerige maand, want m'n zus kreeg toen een miskraam, dus het was een roerig jaar, dat 2006 kan je wel stellen. :| Amen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik zou denk ik een moordenaar van een geliefde of familielid van mij niet kunnen vergeven, maar ik denk dat ik moet wachtne totdat ik het meemaak om er echt over te kunnen oordelen. Ik hoop alleen wel dat dat nóóit gebeurt.

Ik vind het alleen wel een ander verhaal als het perongeluk gebeurt bijv. een autoaanrijding of een ongeluk.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Jean, ik snap je volgens mij als je zegt dat 8 jaar te weinig is ook al is het eigen familie van je. Als ik het zo lees, heb jij het gevoel dat vooral jij en je zus door je vader levenslang hebben gekregen. Jullie zelfvertrouwen en eigenwaarde heeft een flinke deuk gehad. Ik kan het me voorstellen.
Ook dat jullie zijn verhuisd.

Ik hoop dat jullie nu veel meer rust hebben en dat jullie ooit zover zullen zijn dat je denkt van: ik kan er niks aan doen dat mijn vader dit heeft gedaan en ik sta boven de rest.

Bedenk wel: jij hebt hier NIET voor gekozen, je vader WEL. Hij wist dondersgoed de consequenties.

Ik vind het trouwens super dat je wel naar je vader toegaat, want ondanks alles blijft hij toch je vader. Dit soort dingen kan ik echt waarderen. Want er zijn er genoeg die niks meer met een persoon te maken willen hebben die in de gevangenis zit/heeft gezeten, ook al is het naaste familie.

Sterkte ermee!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ahhh, bedankt hoor Babske, doet me echt wat als ik dat zo lees. :)
Het gaat al stukken beter dan vorig jaar, toen het echt ''vers'' was nog allemaal, ik durf al sneller mensen te vertrouwen, maar het gaat nog steeds best moeizaam, het heeft tijd nodig denk ik.

En inderdaad, ik had er een behoorlijke deuk aan opgelopen, maar ik kom er wel bovenuit. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
En je denkt dat ik niet in de verwerkingsperiode zit? ;)
Enfin, hoe je het ook brengt, het ligt bij familie anders dan bij vreemden, imo.

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Jean' post='248514' date='10 Sep 2008, 15:57']En je denkt dat ik niet in de verwerkingsperiode zit? ;)
Enfin, hoe je het ook brengt, het ligt bij familie anders dan bij vreemden, imo.[/quote]

Nee juist andersom, ik denk je het eerst nog goed moet verwerken, dat duurt soms jaren.

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Chariot' post='248536' date='10 Sep 2008, 16:50']8 jaar lijkt me lang in de gevangenis hoor
Gewoon 8 jaar van je leven verneukt
Natuurlijk heb je iets fout gedaan maar toch...[/quote]
8 jaar vind ik, hoe hard ook, te kort als je iemand van het leven hebt beroofd. ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Gosh, mijn leven lijkt zo saai/gebeurteloos vergeleken met véél mensen. :o Ik wist btw niet dat je je vader ook doet bezoeken, Jean. Hoevaak in 't jaar/maand doe je dat?

M'n vriendinnen en ik hadden het vandaag ook over dat m'n ene vriendin wordt elke dag geslagen en uitgescholden door d'r vader en m'n andere vriendin werd geslagen door d'r stiefvader. En die eerste vriendin vertelde pas ook zo dat we wel eens bijna zelfmoord had gepleegt. Dat zet je echt aan 't denken, sowieso omdat ik dat niet eens van hun wist maar ook omdat ik zelf nooit zoiets heb meegemaakt. Op tv denk je al Wth! maar als zoiets dan in 't echt gebeurt ook nog. :-|

Ontopic: Vergeven hoort denk ik ook bij het verwerken. :o

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='judithbenik' post='248640' date='10 Sep 2008, 21:13']Gosh, mijn leven lijkt zo saai/gebeurteloos vergeleken met véél mensen. :o Ik wist btw niet dat je je vader ook doet bezoeken, Jean. Hoevaak in 't jaar/maand doe je dat?

M'n vriendinnen en ik hadden het vandaag ook over dat m'n ene vriendin wordt elke dag [b]geslagen en uitgescholden[/b] door d'r vader en m'n andere vriendin werd geslagen door d'r stiefvader. En die eerste vriendin vertelde pas ook zo dat we wel eens bijna zelfmoord had gepleegt. Dat zet je echt aan 't denken, sowieso omdat ik dat niet eens van hun wist maar ook omdat ik zelf nooit zoiets heb meegemaakt. Op tv denk je al Wth! maar als zoiets dan in 't echt gebeurt ook nog. :-|

Ontopic: Vergeven hoort denk ik ook bij het verwerken. :o[/quote]
^ Weet btw ook hoe dat is. Leef met der mee.

Eh, vaker dan eens in het jaar hoor toch wel :P
Ik probeer het om de maand sowieso te doen, maar gaat moeilijk met school, zeker dit jaar, want ik doe dit jaar examens. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Bedankt Odie. :) Ja idd, zo ongeveer is dat wel een goeie, vertrouwbare strekking. Maar ik probeer vaker te kunnen, alleen kan de school en de examens dat even niet toelaten, en ik vind het toch wel belangrijk dit jaar m'n examen te halen :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Saar' post='246384' date='29 Aug 2008, 12:47']Als die gene echt berouw toont, zou ik t wel kunnen, maar dan moet die gene echt echt spijt
spijt hebben! heb vaker zulke docu's gezien, [b]maar ook al vergeef je, je krijgt je geliefde er
niet mee terug[/b] en de gene die t gedaan heeft blijft moordenaar. Maar t liijkt me wel een soort
van bevrijding voor je zelf als je de persoon kan vergeven, beter dan haat gevoelens.[/quote]
Ook als je niet vergeeft, krijg je je geliefde niet terug...

Ik heb verder de documentaire niet gezien, dus ik ken ook niet het hele verhaal (en zelfs al had ik die docu wel gezien, moet je nog maar afwachten of het hele verhaal verteld is). Dus ik vind het dan ook moeilijk te beoordelen of het ergens te begrijpen zou zijn dat die vrouw de moordenaar heeft kunnen vergeven. Zoals enkelen al zeiden, is het sowieso al een verschil of de moordenaar per ongeluk tot zijn daad is gekomen of met voorbedachte rade. Wellicht maakt het ook nog uit of die vrouw de moordenaar vantevoren al kende of niet.
Ik denk kortom, dat het heel erg situatie- en persoonsafhankelijk is of je zo iemand zou kunnen vergeven of niet.
En hoewel het stom is dat zij dan kwaad wordt wanneer een politieagent haar niet begrijpt, vind ik het van die politieagent ook stom dat híj kwaad wordt.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Het lijkt mij heel erg moeilijk om een moordenaar te vergeven. Ik heb zelf al serieus issues met grudges houden tegenover personen, en ik vertrouw mensen vaak ook niet op hun woord. 2 jaar geleden zijn wij ook bedrogen door een vent die ons van een groot bedrag heeft beroofd, en ook al blijft hij steeds zeggen "hoe veel het hem spijt", wij krijgen ons geld niet terug, en, just being real, hij is een enorme con criminal. Hij kan zelfs psychologen misleiden. Zal hem nooit vertrouwen en het liefst met een schep in zijn gezicht meppen als ik hem weer tegenkom. Eikel.
Hij bedriegt heel veel mensen en gebruikt zijn "slechte jeugd" als excuus. Je kunt je leven omgooien, weetje? Met een beetje moeite en wilskracht, maar hij WIL gewoon niet. Dan ben je gewoon zwak.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Frouwke, ik ben ook meerdere malen opgelicht door mensen (zelfs iemand die vrij dichtbij ons stond als goede kennis). Maar ik heb het uiteindelijk wel weten af te sluiten. De eerste keer (van de kennis) kwam ik er pas na een half jaar achter en toen heeft het me ontzettend veel moeite gekost om uberhaupt aangifte te kunnen doen, omdat het om een belastingteruggave te doen was. De belastingdienst moest eigenlijk aangifte doen. Na meer dan een jaar kwam die persoon eindelijk voor de rechter en toen kon ik het voor mezelf afsluiten. Het geld heb ik uiteindelijk wel teruggekregen, maar je bent er wel ontzettend lang mee bezig. Plus dat je vertrouwen een knak heeft gekregen.

De tweede keer was het een werkgever die me niet betaalde waar ik recht op had. Uiteindelijk de deurwaarder ingeschakeld, rechtszaak, gewonnen. Dag later dagvaarding met hoger beroep uitgereikt door een deurwaarder. En toen begon 4 jaar ellende: telkens werd de boel uitgesteld, ik kreeg de ene modderhoos na de ander over me heen (wat ik niet terugdeed, want dit soort dingen gaan nergens over) en uiteindelijk werd de zaak in de vriezer gegooid voor een jaar. Net voor de verjaring ging ie toch weer in hoger beroep. Uiteindelijk heb ik ook gewonnen, maar ik bedoel maar: 4 jaar procederen voor relatief weinig geld (zo'n beetje 1,5 maandloon)? Is toch van de zotte?

Maar goed, ben nu uiteindelijk weer een jaar verder en ik heb zoiets van: ik ben blij dat het voorbij is. Ik probeer nog wel steeds mensen te vertrouwen, maar ik ben wel voorzichtiger geworden. Maar ach, het is allemaal wel vervelend geweest, maar het is 'maar' oplichting en geen erg iets zoals verkrachting of moord of zo. Als je dit uiteindelijk niet voor jezelf een plekje weet te geven, dan wordt het steeds moeilijker iemand te vertrouwen en doe je jezelf te kort. Die oplichting/besteling is wel heel erg, maar niet onoverkomelijk. Die andere dingen die ik noemde zijn veel moeilijker zoniet onmogelijk te verteren.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Deze vent had mijn moeder haar vertrouwen gewonnen, liet haar geloven dat hij verliefd op haar was (terwijl hij al een relatie had - hij heeft nog steeds met dat mens ook al bedriegt hij haar ook, en ze weet het), etc etc, en mijn moeder is me nog rond de €1200 verschuldigd - geld voor mijn studie die in 2009 begint.
Heeft hem geld "geleend" van MIJN spaarpot, waar we al mee begonnen waren vanaf mijn geboorte. Ja, dan krijgt je vertrouwen idd een knauw. Duurde een lange tijd voordat ik mijn moeder weer kon vertrouwen, maar ik vind het nog steeds wat eng dat die rekening onder haar beheer zit.
Later begon ik me juist kut te voelen omdat een man mijn moeder gewoon [i]gebruikt[/i] had voor geld en sex. Dat verdiende ze helemaal niet. Dacht ze eindelijk dat een man haar weer leuk vond, is het iemand die gewoon "wat" van haar moet. Ik vind het ook zo sneu voor haar.
Zit nog steeds bij therapie omdat ik nog moeite heb met al die gevoelens van onmacht en woede om te gaan, heb af en toe ook woedebuien en dat is voor mij ook niks aan.

De mensheid is af en toe nogal deprimerend. :|

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='JVtje' post='249153' date='16 Sep 2008, 16:33']Ook als je niet vergeeft, krijg je je geliefde niet terug...[/quote]

Beter dan met haat gevoelens te blijven leven en geen rust,
vrede er mee te kunnen vinden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, een moord vergeven is heel moeilijk. En je weet niet hoe je reageert als je moeder/oma/vader/opa/kind/zus of wat dan ook vermoord wordt.

 

Tuurlijk zul je boos zijn. Maar je moet ook leren vergeven. Tuurlijk vrienden wordt je nooit. Maar denk zo: Iemand vermoord? Je brand later wel in de hel. God zal niet de poort voor diegene openhouden. Het leven gaat over vergeven, nemen, liefde en delen. Je kunt niet je hele leven iemand haten. En als iemand vermoord is die je dierbaar is. Denk dan zo: Hij/zij is op een plek zonder pijn.;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het ligt er denk ik ook een beetje aan wie de moordenaar is en wat ie allemaal heeft gedaan, iemand die al meerdere moorden heeft gedaan zou ik niet vergeven maar als het bevoorbeeld in een reflectie is gebeurd voor 1 keer kan ik diegene nog wel vergeven. Bijv. als je je pistool aan het schoonmaken bent ( natuurlijk heeft niet iedereen een pistool maar ja ) en iemand knijpt in je kont ( lekker realistis voorbeeld :P ) en je schiet dan. dan doe je het niet echt expres maar uit een reflectie dan zou ik diegene sneller vergeven. Het ligt ook aan de rede denk ik, als degene is doodgeschoten omdat hij drugsdealt of omdat hij een voetbalkaartje had gestolen, bij die laatste zou ik het de moordenaar ook minder snel vergeven.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Het ligt er denk ik ook een beetje aan wie de moordenaar is en wat ie allemaal heeft gedaan, iemand die al meerdere moorden heeft gedaan zou ik niet vergeven maar als het bevoorbeeld in een reflectie is gebeurd voor 1 keer kan ik diegene nog wel vergeven. Bijv. als je je pistool aan het schoonmaken bent ( natuurlijk heeft niet iedereen een pistool maar ja ) en iemand knijpt in je kont ( lekker realistis voorbeeld :P ) en je schiet dan. dan doe je het niet echt expres maar uit een reflectie dan zou ik diegene sneller vergeven. Het ligt ook aan de rede denk ik, als degene is doodgeschoten omdat hij drugsdealt of omdat hij een voetbalkaartje had gestolen, bij die laatste zou ik het de moordenaar ook minder snel vergeven.

Dat voorbeeld van dat pistool schoonmaken is geen moord maar doodslag :P

Share this post


Link to post
Share on other sites

Please sign in to comment

You will be able to leave a comment after signing in



Sign In Now
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...